Yiğitbaşı

Yiğitbaşı Velî Ahmed Şemseddîn Marmaravî Hazretleri Tasavvuf tarihinin en kudretli isimlerinden biri olan ve halk arasında Yiğitbaşı Velî olarak şöhret bulan Ahmed Şemseddîn Marmaravî Hazretleri, Halvetiyye tarikatının "orta kolu" olarak kabul edilen Ahmediyye şubesinin kurucusudur. 1435 yılında Manisa’nın Gölmarmara ilçesinde doğmuş, 1505 yılında Manisa’da vefat etmiştir. İşte hayatının derinlikleri, manevi mücadelesi ve eserleri: 1. Eğitimi ve Manevi Sülûku Babası Îsâ Halîfe de bir Halvetî şeyhi olan Ahmed Şemseddîn, ilk eğitimini babasından almıştır. Zahiri ilimlerde (tefsir, hadis, fıkıh) derinleşmekle kalmamış, kalbindeki ilahi aşk ateşiyle manevi bir rehber arayışına girmiştir. Uşak Yılları: Manevi eğitimini tamamlamak üzere Uşak’ın Kabaklı köyüne giderek Alâeddîn-i Uşşâkî Hazretleri’ne intisap etmiştir. İrşad Görevi: Şeyhinin yanında seyr-i sülûkunu tamamlayıp icazet aldıktan sonra Manisa’ya gönderilmiştir. Hocasının vefatından sonra onun makamına geçmiş ve irşad faaliyetlerini Manisa merkezli sürdürmüştür. 2. "Yiğitbaşı" Unvanının Hikayesi Bu unvan, onun hem ilmi dirayetini hem de sahte tarikatlara karşı dik duruşunu simgeler. İstanbul İmtihanı: II. Bayezid döneminde Anadolu’da türeyen sahte şeyhler ve Ehl-i Sünnet dışı akımlar karışıklığa sebep olunca, padişah tüm şeyhlerin imtihan edilmesini ister. Başarısı: Ahmed Şemseddîn Hazretleri İstanbul’a davet edilir ve kurulan büyük mecliste gösterdiği üstün bilgi, vakar ve manevi heybetle herkesi kendine hayran bırakır. Bu hadiseden sonra kendisine, manevi orduların öncüsü anlamında "Yiğitbaşı" unvanı bizzat verilmiştir. 3. Tasavvufi Görüşleri ve Ekolü Yiğitbaşı Velî, Halvetiyye’nin Ahmediyye kolunu kurarak tasavvufu geniş kitlelere yaymıştır. Onun yolu şu dört büyük kola ayrılmıştır: Ramazâniyye, Sinâniyye, Uşşâkıyye ve Mısriyye. Sünnet Odaklılık: O, keramet peşinde koşmaktan ziyade Hz. Peygamber’in sünnetine tam bağlılığı (istikamet) esas almıştır. Nefis Terbiyesi: İnsanın kalbine gelen düşünceleri (havâtır) denetlemesi gerektiğini, şer’a aykırı her düşünceden hemen tövbe ile uzaklaşılması gerektiğini savunur. 4. Önemli Eserleri Eserlerinin tamamını Türkçe kaleme alarak halkın irşadını hedeflemiştir. Bazı meşhur eserleri şunlardır: Câmiü’l-Esrâr: Tasavvufi sırları anlatan manzum eseri. İrfânü’l-Maârif: Zahir ve batın ulemasının terbiyesini konu alır. Ravzatü’l-Vâsılîn: Tasavvuf yolundaki vuslatı işler. Etvâr-ı Seb’a: Nefsin yedi mertebesini açıklar. Yiğitbaşı Velî Ahmed Şemseddîn Marmaravî Hazretleri Tasavvuf dünyasında Yiğitbaşı Velî unvanıyla tanınan Ahmed Şemseddîn Marmaravî, Halvetiyye tarikatının en önemli ana kollarından biri olan Ahmediyye şubesinin kurucusu (pîr-i sânî) ve büyük bir İslam âlimidir. 1435 (Hicri 839) yılında Manisa’nın Gölmarmara ilçesinde doğmuş, 1505 (Hicri 910) yılında Manisa’da vefat etmiştir. İşte hayatının, manevi yolculuğunun ve eserlerinin derinlemesine analizi: 1. Eğitim Yılları ve Manevi Silsilesi Ahmed Şemseddîn, ilk eğitimini babası Saruhanlı İsa Halife'den almıştır. Zahiri ilimlerdeki yetkinliğini kazandıktan sonra manevi bir arayışla Uşak’ın Kabaklı köyüne gitmiş ve burada dönemin büyük mürşidi Alâeddîn-i Uşşâkî Hazretleri’ne intisap etmiştir. Manevi silsilesi, Şeyh Alâeddîn-i Uşşâkî üzerinden İbrâhim-i Kayserî, Pîr-i Erzingânî ve Seyyid Yahyâ Şirvânî vasıtasıyla Hz. Ali’ye (k.v.) kadar uzanmaktadır. Şeyhinin vefatından sonra onun halifesi olarak Manisa’ya dönmüş ve burada halkı irşat etmeye başlamıştır. 2. "Yiğitbaşı" Unvanının Verilişi Tarihi kaynaklara göre bu unvan, Sultan II. Bayezid döneminde İstanbul’da gerçekleşen bir hadise üzerine verilmiştir. Anadolu’da ortaya çıkan bazı yanlış inançlar ve sahte şeyhler üzerine padişah, gerçek mürşitlerin ayırt edilmesi için bir heyet kurdurur. Ahmed Şemseddîn Hazretleri bu imtihanda gösterdiği derin ilmi, manevi vakarı ve Ehl-i Sünnet çizgisindeki tavizsiz duruşuyla "manevi ordunun başı" anlamında "Yiğitbaşı" unvanına layık görülmüştür. 3. Ahmediyye Kolu ve Etkileri Kurucusu olduğu Ahmediyye kolu, Halvetiyye’nin "orta kolu" olarak bilinir ve daha sonra Anadolu’nun en yaygın tasavvufi ekollerini doğurmuştur: Uşşâkıyye (Hüsameddin Uşşaki aracılığıyla) Mısriyye (Niyâzî-i Mısrî aracılığıyla) Sinâniyye (İbrahim Ümmi Sinan aracılığıyla) Ramazâniyye (Ramazan Efendi aracılığıyla) 4. Tasavvufi Görüşleri (Usûl-i Hamse) Yiğitbaşı Velî, tasavvuf yolunun beş temel esas (Az konuşmak, az yemek, az uyumak, uzlet ve devamlı zikir) üzerine bina edildiğini savunur. Özellikle kalbe gelen düşüncelerin (havâtır) kontrol edilmesini ve her türlü şer’î kurala tam bağlılığı şart koşmuştur. Eserlerini halkın anlayabileceği sade bir Türkçe ile kaleme alması, onun irşat faaliyetlerinin kalıcılığını artırmıştır. 5. Başlıca Eserleri Onun 14 civarında eseri olduğu bilinmektedir. En önemlileri: Câmiü’l-Esrâr: Manevi sırları içeren divan tarzı eseri. Ravzatü’l-Vâsılîn: Tasavvufi yolculuğu anlatan temel eseridir. İrfânü’l-Maârif: Zahir ve batın ulemasının hallerinden bahseder. Silsile-i Ehl-i Tarîkat: Tasavvuf silsilesini ve zikir telkinini anlatan risalesi.